Yarım Yamalak — Can YÜCEL…

Şiirin Can Babası Can YÜCEL’ i  Doğumunun 100. Yılında Saygıyla Anıyoruz…

|11.08.1926—11.08.2026|…

•

Şiirin Can Babası Can YÜCEL’ i  Ölümünün 27. Yılında Saygıyla Anıyoruz…
|12.08.1999—12.08.2026|…

•

|Can YÜCEL|…

|11.08.1926—ISTANBUL — 12.08.1999—Datça|…
|Türk Şair|…
•

Can YÜCEL…

Yarım Yamalak — Can YÜCEL…

12 Ağustos 2026 Çarşamba…

Yarım Yamalak — Can YÜCEL…

Kayıp mevsimlerden,

aylardan,

günlerden

yazıyorum.

Hazanın birinde

Yapraklarını dökmüş

ağaç dallarından yazıyorum.

En zorlu yokuşlardan,

Doğmaz güneşlerin

şehrinden yazıyorum.

Okunma umudu

Sıfırla kardeş

Olasılıklardan yazıyorum.

Işığı yıldırımlar olan

bir odadan yazıyorum.

Ve tek kanatlı

Bir güvercinle yolluyorum.

Bilir misin?

Bugün bir bıçak geceyi yardı.

Anladım ki tutan el,

Yokluğundu.

Ve korkudan

Ay ışığının rengi kaçtı.

Rüzgâr sesini çaldı.

Mazi albümlerde yerini aldı.

Sen örümcek ağı misali

İşgal ederken her köşeyi,

Ben bir damla gözyaşımda boğuldum.

Bir damlaya âlemin sırrını gizledim.

Bir damlayla heybetli gemileri batırdım.

Ve bitince mürekkebim,

Hokkamı doldurdum gözyaşımla.

Öyle olunca yazdıklarımı

Bir ben gördüm,

Bir ben bildim.

Boşuna yoruldu güvercinlerim.

Kelimeler, kelimeler…

Kalbi kırık kelimeler…

Hüzne aşikâr kelimeler…

Ayrılığa aşına kelimeler…

Evet,

Kelimeleri defnettik,

Ağlaya sızlaya.

Susarak

Tüm kelimeleri boğdun.

Ama yok yeterli delilim

Katilliğinin ilanına.

Keşke…

Keşke…

Havadan sudan

Bahsedecek kadar

Kelimemiz olsaydı…

Sonra bir sandalla

Akdeniz’i

Arşın arşın

Kulaçlayacak kadar da

Vaktimiz olsaydı.

Bir dilim pastayı

Pay edebilseydik.

Ardından saçma sapan

Kahve fallarıyla gülüşseydik.

Uyutsaydık hayatı,

Uykular bitmeden.

Şimdi,

İplik iplik sarıyorum ayrılığı.

Zormuş

Zamanın seline bırakmak kendini,

Yeni yeni öğreniyorum.

Erken yağmurlara

Hazırlıksız yakalandım.

Mahur bestelere aşına değil kulağım.
Derin bir sis içinde,

Görüşü kayıp

Yollar Üzerindeyim.

Anladım ki

Ayrılığa yazılanlar

Yalan değil,
Eksikmiş.
Her ayrılık
Kendine
Kış Kıyametmiş.
Birinin gerçeği,
Bilmeyene Masalmış.
En çok
En yakınındakinin
Uzaklığı acıtırmış.
Hayat
Kendine tahammül edebilmeyi
Öğrenmekmiş…
Ve şairin dediği gibi,
Hayat
Yarımlarla tanışmak,
O yarımlara alışmakmış.
Gecenin yarısı,
Bir kitabın
Orta yerinden başlamak gibiydi;
Seninle birlikte olmak…
Başını anlamadan
Sona Yaklaşmak.
Sonunu okuyamadan
Uyuyakalmak…
Ve uyandığında

Kaldığın sayfayı

Karıştırmak…

İşte böyle bir şeydi

Seni yaşamak,

Yarım Yamalak…

Yarım Yamalak — Can YÜCEL — Kaynak: Altısıbiyerde— Şiir Dizisi—Adam Yayınları — 1988 — İstanbul— 1x14 Cm. — 61 sh.  — Çağdaş Türk Edebiyatı — Şiir Dizisi — PAPİRÜS Yayınları — 1992 — İstanbul— 14x20 Cm. — 64 sh. …

|Can YÜCEL|

|11.08.1926—Istanbul — 12.08.1999—Datça|

|Türk Şair|

•